1. Thuis heb ik nog een ansichtkaart,
waarop 'n kerk, een kar met paard,
een slagerij J. van der Ven, 'n kroeg,
'n juffrouw op de fiets,
het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets,
maar 't is waar ik geboren ben.
Dit dorp, ik weet nog hoe het was,
de boerenkind'ren in de klas,
'n kar die ratelt op de keien.
Het raadhuis met een pomp ervoor,
een zandweg tussen koren door,
het vee, de boerderijen -
en langs het tuinpad van m'n vader
zag ik die hoge bomen staan.
Ik was een kind en wist niet beter,
dan dat 't nooit voorbij zou gaan.

2. Wat leefden ze eenvoudig toen
in simpele huizen tussen groen
met boeren, bloemen en een heg.
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd,
het dorp is gemoderniseerd
en nu zijn ze op de goeie weg.
Want zie hoe rijk het leven is:
Ze zien de televisiekwis,
en wonen in betonnen dozen.
Met flink veel glas, dat kun je zien,
hoe of het bankstel staat bij Mien
en d'r dressoir met plastic rozen.
En langs het tuinpad van m'n vader
zag ik die hoge bomen staan.
Ik was een kind en wist niet beter,
dan dat 't nooit voorbij zou gaan.

3. De dorpsjeugd klit wat bij elkaar
in minirok en beatlehaar
en joelt wat mee met beatmuziek.
Ik weet wel, 't is hun goede recht
de nieuwe tijd, net wat u zegt,
maar 't maakt me wat melancholiek.
Ik heb hun vaders nog gekend,
ze kochten zoethout voor een cent,
ik zag hun moeders touwtje springen,
dat dorp van toen het is voorbij
dat is al wat er bleef voor mij
een ansicht en herinneringen.
Toen ik langs het tuinpad van m'n vader
de hoge bomen nog zag staan,
ik was een kind, hoe kon ik weten,
dat dat voorgoed voorbij zou gaan.

Het is een nacht